Yeniden Merhaba

İşlere güçlere daldık, unuttuk, ihmal ettik kaç zamandır muhabbeti.
Halbuki yola burdan çıkmıştık.
Birbirimizi burda tanımıştık.
Siz bize burada güvenmiştiniz…
Şimdi biraz daha afili krem kutularımız, kombucha şişelerimiz oldu diye mesafe mi koyalım aramıza? 🙂
Olmaz… O başka, bu başka… Daha fazlasını oku…

Reklamlar

Organik mi? Doğal mı? İyi Tarım mı? Ne Alacağız?

Ne kadar kafa karıştırıcı değil mi? Ya da en azından tam olarak, etraflıca konuyu bilmeyen için.
Eh bilelim o zaman, bilelim de… bu kadar çok şey bilmek zorunda kalmamalıydık.
Güvenle gıda alabileceğimiz, iç huzuru ile yiyebileceğimiz, vıdık vıdık araştırıp didiklemek zorunda kalmayacağımız bir sistem olaydı daha iyi değil miydi?
Ama yok…
Öyleyse her birimiz, kendi adımıza ve ailemiz adına sorumluluk alacağız bu konuda.
Almalıyız. Daha fazlasını oku…

BİZ BİZ BİZ İDİK, BEŞ TAZECİK KIZ İDİK

Mavilikapı’nın bahçesinde nane, biberiye, fesleğen, reyhan, adaçayı, kişniş yetişiyor.
Her sene kurutur, öğütür kavanozlarız.


Hem çaylarını içeriz hem de yemeklerimize lezzet, bedenlerimize şifa olur.
Bir önceki seneden kalanlar olursa (ki genellikle kavanozlar dolusu olur) mecburen atarız.  Daha fazlasını oku…

KIŞ HAZIRLIKLARI BAŞLADI

Taş mutfakta bu günlerde bir telaş, bir hamaratlık.

Her gün biberler, patlıcanlar, bamyalar, kabaklar, domatesler, mısırlar toplanıyor, yıkanıyor, soyuluyor, doğranıyor.
Kimisi pişip öğün oluyor, kimisi pişmiş kimisi çiğden dondurucuya gidiyor.
Kimisi kavanozlanıp turşu, konserve oluyor. Daha fazlasını oku…

Biz Büyüdük…

ELİF’İN (Gelin Kızın :)) YAZISI:

Sonbaharın gelişi, benim için okulların açılması ve en sevdiğim meyvelerden olan incirin olması ile aynı anlama gelirdi. Okulun ilk günlerinde minibüsten iner inmez koşarak evin yokuşunu çıkar, okul çantamı evin merdivenine fırlattığım gibi -formam üzerimde- incir ağacına çıkardım. Daha fazlasını oku…